مهندسی پرامپت مهارت نوشتن ورودیِ مؤثر برای مدل است: نقش و زمینه، محدودیتها، مثالها (few-shot) و قالب خروجی. با مدلهای ۲۰۲۶ که خودشان سؤال را بهتر میفهمند، برخی ترفندههای قدیمی (مثل «نفس عمیق بکش») منسوخ شدهاند — اما ساختاردهی هنوز پادشاه است.
مجموعهی مدرن: نقش روشن + زمینهی واقعی + مرزها (چه نکنی) + درخواست تفکر مرحلهای برای مسائل سخت + فرمت ساختاریافته (JSON) + چند مثال تمپلیتی. پرامپت خوب بیشتر «مشخصات» است تا «دستور».
سطح بعد: پرامپتهایی که خودمدل مینویسند (meta-prompting)، پرامپتهای برنامهای با متغیر (LangChain style) و کتابخانهی پرامپت تیمی با تست خودکار. هرچه تیم بزرگتر، پرامپت بیشتر شبیه کد میشود.
