چرا پرامپتهای کوتاه جواب نمیدهند
«دربارهی X بنویس» یک دستور نیست؛ یک بختآزمایی است. مدل بدون زمینه مجبور است همهچیز را حدس بزند: مخاطب کیست، هدف چیست، چه چیزی ممنوع است و خروجی چه شکلی باید باشد. هر حدس، یک شانس دیگر برای جواب بیمصرف است.
چهار جزء یک پرامپت خوب
هر پرامپت مؤثر همین چهار جزء را دارد:
- زمینه: موضوع، مخاطب و هدف — برای کی و برای چه کاری؟
- نقش: مدل را در جای درست بنشانید («ویراستار فنی»، «مدرس مبتدیها»).
- محدودیت: طول، لحن، چیزهایی که نباید بگوید، منابع مجاز.
- فرمت: فهرست؟ جدول؟ چند پاراگراف؟ شکل خروجی را از قبل بخواهید.
یک مثال قبل و بعد
قبل: «درباره ایمیل مارکتینگ بنویس.»
بعد: «یک ایمیل خوشآمدگویی برای مشتریان تازهی یک فروشگاه لوازم ورزشی بنویس؛ لحن دوستانه و کوتاه، حداکثر ۱۲۰ کلمه، با یک دعوت به اقدام روشن برای اولین خرید.»
نسخهٔ دوم همان مدل است — فقط حدسزدن را حذف کرده است.
اشتباههای رایج
- انبوهکردن دهها دستور در یک پرامپت؛ مدل نیمی از آنها را رها میکند. اولویتبندی کنید یا بشکنید.
- مثال ندادن وقتی خروجی ظریف میخواهید؛ یک نمونهٔ خوب بیشتر از ده خط توضیح میارزد.
- نهاییگرفتن جواب اول؛ یک پیگیری کوتاه («بخش دوم را سادهتر کن») معمولاً نتیجه را از معمولی به خوب میرساند.
