فراتر از «سلام دنیا»ی MCP
بیشتر آموزشهای MCP با یک سرور دمو تمام میشوند؛ فاصلهٔ آن تا سرور عملیاتی دقیقاً جایی است که مشکلات واقعی شروع میشود. این آموزش همان فاصله را پر میکند.
امنیت و اعتبارسنجی
سرور شما یک مرز اعتماد است. هر ورودی ابزار را اعتبارسنجی کنید (اسکیما کافی نیست؛ محدودهٔ منطقی هم چک شود)، دسترسی فایلسیستم را به ریشهٔ مشخصی محدود کنید و برای عملیات حساس اجازهٔ صریح بخواهید. یادتان باشد: توضیح ابزار را مدل میخواند — اگر یک سرور خارجی توضیح دستکاریشده داشته باشد میتواند رفتار مدل را عوض کند. سرورهای ناشناس را با همان وسواسی نصب کنید که یک پکیج npm را بررسی میکنید.
نشست، وضعیت و مقیاس
سرور stateless بهسادگی مقیاس میشود؛ اگر وضعیت لازم دارید، آن را بیرونی کنید (دیتابیس/کش) نه در حافظهٔ فرایند. برای کارهای طولانی، پیشرفت را گزارش کنید تا کلاینت خروجی زنده نشان دهد. هر ابزار timeout داشته باشد — ابزارِ کند، حلقهٔ ایجنت را میخواباند.
طراحی ابزار در مقیاس
با رشد تعداد ابزار، کیفیت انتخاب خراب میشود: دهها ابزار با توضیحهای همشکل، نرخ انتخاب اشتباه را بالا میبرد. ابزارها را گروهبندی کنید، توضیحها را متمایز و کوتاه نگه دارید و برای ترکیبهای پرتکرار، یک ابزار سطحبالا بسازید بهجای اینکه مدل خودش زنجیره را حدس بزند. خروجی ابزار هم قرارداد دارد: حجم زیاد را خلاصه یا صفحهبندی کنید.
استقرار و نگهداری
لاگ ساختیافته از هر فراخوانی (ابزار، ورودی، مدت، نتیجه)، نسخهبندی سرور، و یک مجموعه تست ساده که بعد از هر تغییر اجرا میشود. سرور MCP مثل هر سرویس دیگر محصول است؛ تفاوتش فقط این است که مشتریاش یک مدل زبانی است که از روی توضیح شما تصمیم میگیرد.
